:: Ka
kohë që na duhen
Një
ditë derisa po shkoja diku me makinë në qytet, kisha lëshuar
Urban FM-in dhe papritmas po dëgjoja një temë interesante
me gitarë. Nuk isha i sigurtë se ku e kisha dëgjuar, më
binte si eko e ndonjë kënge të Radiohead apo ndoshta Coldplay,
apo dicka tjetër... por kur filloi këndimi mu kujtua se është
"Përtej" e Retrovizores. Sapo kishin nxjerrë albumin e ri dhe
ma kishte sjellë shoku im Kresha. Sa i perket kualitetit dhe nivelit
muzikor ky album ishte një milestone në rock'nrollin shqiptar.
Mirëpo, mjerisht, ishte një dështim sa i perket marketingut,
prandaj as nuk arriti të përhapet shumë te publiku.
Shumë shpejtë, Kreshniku shkoi në Australi, ku jeton, dhe
pas më pak se një viti (nëse nuk gaboj) erdhi në Prishtinë
për ta inçizuar me Retrovizoren albumin e ri "Lakuriq".
Ata tani ishin ndarë nga Dritëro dhe nuk kishin këngëtar.
Kresha erdhi te unë dhe më ftoi të këndoj në dy
këngë, pasi që kishte vendosur t'i ftonte disa këngëtarë
të "estradës" në albumin e ri. Kjo ide sipas mendimit tim
do ta bënte çorbë identitetin e Retrovizores. Fatbardhësisht,
në ndërkohë ata kishin gjetur një këngëtare
shqiptare që jetonte diku jashtë vendit dhe studionte këndimin.
Në këtë album tani vokalet i këndonte një vajzë
(nuk me kujtohet emri), me një zë mjaft intim. Edhe "Lakuriqi"
doli si album i kompletuar që ecte me kohën. Kësaj rradhe
Retrovizorja ishte më komerciale, në kuptimin pozitiv, këngët
janë më të buta dhe më të afërta me publikun.
Por, prap kanë dështuar me lancim të albumit. Janë vonuar
shumë me elementin kryesor të promovimit: video klipin.
Është e pabesueshme se sa i rëndësishëm është
video klipi për promovimin e muzikës.
Por, në anën tjetër Humus kur e nxorri albumin e parë,
ata ia bënë të gjitha hyzmetet. I bënë disa video
klipe, disa koncerte dhe ishin relativisht aktivë në skenën
kosovare dhe atë të shqipërisë. Mendoj se Humus janë
bend mjaft profesional. Disa nga tekstet janë aktuale dhe kanë
mesazhe proteste, por të butë dhe nganjëherë marrin
ngjyrim gati pesimist.
Papritmas, doli Sansara. Welcome to Prishtina. Muzikë për disponim
të mëngjesit. Muzikë e popullarizuar britanike apo brit pop.
Disa këngë mjaft të freskëta dhe të një rryme
tjetër që "ka kohë që na është dashur".
Dhe më në fund Genc Salihu e lancoi albumin e parë me bendin
e tij Cute Babulja. Më kujtohet herën e parë kur doli në
sipërfaqe Genci ishte 15 vjec. Kishte zë dhe këndonte shumë
larg nga mosha e tij. Më duhet ta pranoj se për një moment
e kishte dridhur tokën nën këmbët e mia, aq më
tepër kur edhe e dashura ime e atëhershme më tha: "shumë
më pëlqen si këndon Genci"... Nejse. Cute Babulja është
edhe një gjë totalisht e re dhe krejt ndryshe me atë çka
jemi mësuar të dëgjojmë në shqip. Si në muzikë
ashtu edhe në video klipe. Mund ta ndjesh se janë plotësisht
të dashuruar në punën e tyre. Më pëlqen ambalazhimi
i Cd-së. Cute Babulja është guitar bend i pastër. Muzika
e tyre ka një eksplodim shpirtëror të kontrolluar me një
miks të këngëve me eho të jazz-it, reagge-së
dhe shpeshherë me reflekse të melodive të Beatles. Gjëja
që më ka mbetur në kokë nga ky album është:
...ajo më nuk më do...
2004 duhet të jetë viti më produktiv i rock'nrollit shqiptar,
sado që është i varfër. Më në
fund dolën në sipërfaqe shumë muzikantë që
po bluanin dicka në underground qe disa vjet. Tani të paktën
është formuar një lloj konkurence. Por problemi më i
madh tani qëndron te koncertet, rruga më afërt te publiku
dhe mënyra e vetme për t'iu dhënë jetë këngëve.
Gjithashtu, më duhet të them se për mua personalisht - nganjëherë
kur është atmosfera dhe publiku i mirë - skena është
sikur kokain. Publiku dhe muzika ta heq mendjen, të bën King fuckin
Kong. Por asnjëri nga këto bende nuk ka mbajtur më shumë
se 4-5 koncerte në vit. Praktikisht, asnjë bend përveë
Humus nuk kanë pasur asnjë koncert të vetin. Të gjithë
janë bende studiosh. Asnjë nuk ka kontakt me publikun. Mbase të
gjithë janë duke pritur si ai piktori i O'henrit që po plakej
duke pritur për ta bërë potezin e parë të kryeveprës
së tij.
Albann
15 Shtator 2004
